Η διατήρηση της παράδοσης μπορεί να καταπονήσει γερά τον σβέρκο. Οι ABYSSUS την υπηρετούν από την Αθήνα από το 2011 και με το «The Reign» παρουσιάζουν το τρίτο τους άλμπουμ. Αυτό που με τραβάει ιδιαίτερα στη μπάντα είναι πόσο έντονα μιλάει για το παρόν μέσα από το απολαυστικό, παλιάς σχολής death metal της. Πίσω από τα riffs βρίσκονται προσωπικές πληγές και ένας κόσμος που προσφέρει διαρκώς καινούργιους λόγους για ουρλιαχτά. Προσθέστε και έναν φόρο τιμής στους SLAYER, όπου ακόμη και η σειρά των τίτλων αποτελεί μέρος της ιδέας. Ώρα, λοιπόν, να μιλήσουμε για μουσικούς προγόνους, δύσκολα νέα ξεκινήματα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη βρωμιά που λειτουργεί και στο σχολαστικά γυαλισμένο death metal. Για τον σκοπό αυτό, συνομίλησα με τον κιθαρίστα Πάνο, ο οποίος απάντησε πρόθυμα και διεξοδικά στις ερωτήσεις μου.

Χαιρετισμούς στην Αθήνα και καλώς ήρθατε στο Zephyr’s Odem! Πώς είστε και τι σας απασχολεί περισσότερο αυτή την περίοδο γύρω από το «The Reign»: η ανυπομονησία, η οργανωτική τρέλα ή το πότε θα βρεθεί επιτέλους ξανά χρόνος για μουσική μέσα σε όλα αυτά;

Γεια χαρά, είμαι ο Πάνος Γκουρμπαλιώτης και στέλνω τους θερμούς μας χαιρετισμούς από την Αθήνα στο Zephyr’s Odem! Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία και την υποστήριξη.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ακριβώς στην καρδιά αυτής της δημιουργικής «τρικυμίας». Είναι ένας συνδυασμός απόλυτης ανυπομονησίας και οργανωτικής τρέλας. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η αγωνία και ο ενθουσιασμός να βγει το The Reign εκεί έξω και να ακούσουμε τις εντυπώσεις του κόσμου μετά από τόση δουλειά στο στούντιο. Από την άλλη, οι μέρες πριν και μετά την κυκλοφορία απαιτούν ασταμάτητο τρέξιμο: ετοιμασίες για το merchandise, συντονισμός για τις αποστολές, συνεντεύξεις και η οργάνωση των επόμενων συναυλιακών μας βημάτων.

Παρά την τρέλα της καθημερινότητας, ο χρόνος για τη μουσική δεν χάνεται ποτέ — μάλιστα, έχουμε ήδη ξεκινήσει να συνθέτουμε υλικό για τον τέταρτο δίσκο μας! Αυτό που μας απασχολεί περισσότερο αυτή τη στιγμή ομως είναι να δούμε το άλμπουμ στα χέρια των οπαδών και να ανεβούμε όσο το δυνατόν συντομότερα στη σκηνή για να τα ισοπεδώσουμε όλα!

Έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από την ίδρυσή σας το 2011. Ποια ήταν η συγκεκριμένη αφορμή για να δημιουργηθούν οι ABYSSUS και ποια στιγμή σάς έδειξε αργότερα ότι η κοινή σας αγάπη για το death metal είχε εξελιχθεί σε μια μπάντα με δικό της μέλλον;

Η αφορμή για τη δημιουργία των ABYSSUS το 2011 ήταν πολύ απλή και ειλικρινής: η αστείρευτη αγάπη μας για το κλασικό, παραδοσιακό death metal των late '80s και early '90s. Θέλαμε να φτιάξουμε τη μουσική που εμείς οι ίδιοι θέλαμε να ακούμε ως οπαδοί—ωμή, επιθετική, γεμάτη βαριά groove και κοφτερά riff, χωρίς μοντέρνους συμβιβασμούς ή επιτηδεύσεις. Ξεκινήσαμε ως μια παρέα με κοινό όραμα και απόλυτη αφοσίωση στον ήχο αυτό.

Η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι οι ABYSSUS δεν ήταν απλώς ένα περιστασιακό project αλλά μια μπάντα με δικό της μέλλον, ήρθε μέσα από τις πρώτες μας underground κυκλοφορίες (EPs και splits) και τις πρώτες μας ζωντανές εμφανίσεις. Βλέποντας την αληθινή ανταπόκριση του κόσμου, την ενέργεια που δημιουργούνταν κάτω από τη σκηνή και τη χημεία που αναπτύξαμε μεταξύ μας, καταλάβαμε ότι αυτό το συγκρότημα έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης και τη δυναμική να χαράξει τη δική του πορεία στο χώρο.

Το όνομά σας προέρχεται από το «Abyssus abyssum invocat», δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, «η μία άβυσσος καλεί την άλλη». Τι σας τράβηξε σε αυτή την ιδέα και τι σημαίνει για εσάς σήμερα, πέρα από το ότι αναμφίβολα ταιριάζει ιδανικά σε ένα death metal μπλουζάκι;

Αφήνοντας για λίγο στην άκρη το ότι γράφει αδιανόητα καλά πάνω σε ένα death metal t-shirt —κάτι που είναι πάντα βασικό— η ίδια η λέξη ABYSSUS κουβαλάει έναν σκοτεινό, ισοπεδωτικό όγκο που σε καθηλώνει αμέσως. Η Άβυσσος αντιπροσωπεύει το απύθμενο βάθος, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο χάος και τα πιο σκοτεινά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης — στοιχεία που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του παραδοσιακού death metal.

Για εμάς σήμερα, το να λεγόμαστε ABYSSUS δεν είναι απλώς ένα όνομα, αλλά η ηχητική και αισθητική μας ταυτότητα. Αντιπροσωπεύει αυτό το σκοτεινό, αβυσσαλέο βάθος που βγάζουν τα riff μας και την απόλυτη δίνη ενέργειας που δημιουργούμε στη σκηνή, παρασύροντας όποιον βρίσκεται από κάτω. Είναι μια υπόσχεση ότι η μουσική μας θα παραμείνει πάντα σκοτεινή, ωμή και αδιάλλακτη.

Από τα πρώτα EP και τις split κυκλοφορίες μέχρι το «Into the Abyss» και το «Death Revival», χτίσατε τη δισκογραφία σας βήμα βήμα. Ποιος από αυτούς τους σταθμούς σάς άλλαξε πιο ουσιαστικά και υπάρχει κάποια τότε αντίληψή σας για τη ζωή του μουσικού που σήμερα σας κάνει να γελάτε με την καρδιά σας;

Το Into the Abyss ήταν το πραγματικό σημείο καμπής. Επαναπροσδιόρισε τη νοοτροπία μας, μας έκανε να απαιτήσουμε περισσότερα από τους εαυτούς μας και ξεκαθάρισε μια για πάντα ποια είναι η ταυτότητα των ABYSSUS. Ήταν η στιγμή που σταματήσαμε να ψάχνουμε τα πατήματά μας και συνειδητοποιήσαμε ότι η μουσική μας πρέπει να χτυπάει αλύπητα.

Όσον αφορά τις τότε αντιλήψεις μας, η μεγαλύτερη αφέλεια ήταν να πιστεύουμε ότι το underground είναι κάποιος ρομαντικός παράδεισος όπου όλα συμβαίνουν μαγικά. Στην πραγματικότητα, αν δεν φτύσεις αίμα, αν δεν ματώσεις στα live και στις πρόβες και αν δεν πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, δεν σου χαρίζεται απολύτως τίποτα. Γελάμε με το πόσο αγνά βλέπαμε τα πράγματα τότε, αλλά ταυτόχρονα αυτή η άγνοια κινδύνου ήταν που μας έδωσε το τσαγανό να μην καταλογίζουμε το κόστος και να ισοπεδώνουμε τα πάντα στο πέρασμά μας.

Στην κριτική μου βρήκα τη σύνθεση των τραγουδιών στο «The Reign» πιο συνεκτική και τις μεταβάσεις πιο οργανικές. Τι κάνατε συγκεκριμένα διαφορετικά στη συνθετική διαδικασία και σε ποιο κομμάτι πιστεύετε ότι φαίνεται καθαρότερα αυτή η εξέλιξη;

Χαιρομαι ιδιαίτερα που το εντόπισες αυτό, γιατί ήταν ένας από τους βασικούς μας στόχους! Στο The Reign προσεγγίσαμε τη συνθετική διαδικασία με πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα και αυτοπεποίθηση. Δεν βιαστήκαμε να «στριμώξουμε» riff απλά για να γεμίσουμε τα τραγούδια. Αφήσαμε τις ιδέες να δουλευτούν εξαντλητικά στις πρόβες, εστιάζοντας πολύ στις μεταβάσεις και στο πώς το κάθε μέρος προετοιμάζει το επόμενο, ώστε το αποτέλεσμα να βγαίνει εντελώς φυσικό και αβίαστο.

Η εξέλιξη αυτή φαίνεται καθαρότερα στο "Destined to Die". Θεωρούμε ότι αυτό το κομμάτι συμπυκνώνει απόλυτα όλη τη φιλοσοφία του δίσκου: συνδυάζει την καταιγιστική, παραδοσιακή death metal επιθετικότητα με πολύ οργανικές μεταβάσεις σε πιο βαριά, γκρουβάτα, ατμοσφαιρικά και σκοτεινά περάσματα. Όλα κουμπώνουν στην εντέλεια, χωρίς να χάνεται ούτε στο ελάχιστο η ισοπεδωτική ορμή του τραγουδιού.

Το δελτίο Τύπου σας αναφέρει τους DEATH, OBITUARY και BOLT THROWER ως σημαντικές επιρροές. Πώς καταλαβαίνετε όταν γράφετε ότι ένα riff φέρει τη δική σας υπογραφή και πότε μια ιδέα καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων επειδή το μουσικό γενεαλογικό δέντρο ξεπροβάλλει λίγο υπερβολικά μέσα από τις χορδές;

Οι μπάντες που αναφέρεις είναι το ίδιο το DNA του ήχου μας και δεν προσπαθήσαμε ποτέ να το κρύψουμε. Ωστόσο, μετά από 15 χρόνια πορείας, οι ABYSSUS έχουν αποκτήσει τον δικό τους ξεκάθαρο, αναγνωρίσιμο ήχο. Δεν καθόμαστε να γράψουμε ένα riff σκεπτόμενοι «πάμε να βγάλουμε ένα Bolt Thrower ή ένα Obituary μέρος». Οι επιρροές μας βγαίνουν εντελώς αβίαστα και ασυνείδητα επειδή αυτή τη μουσική αναπνέουμε από παιδιά.

Καταλαβαίνουμε ότι ένα riff έχει τη δική μας υπογραφή όταν, μόλις το παίξουμε όλοι μαζί στην πρόβα, βγάζει αυτή την ιδιαίτερη ABYSSUS οργή, τη δική μας ενέργεια και το δικό μας «βαρίδι». Αν αντίθετα νιώσουμε ότι μια ιδέα ακούγεται σαν μια απλή, αδικαιολόγητη μίμηση ή ένα φτηνό κολλάζ, τρώει αμέσως «πόρτα» και καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων — οτιδήποτε φόρο τιμής (tribute) ή αναφορά κάνουμε στις ρίζες μας, γίνεται πάντα εσκεμμένα, συνειδητά και με απόλυτο σεβασμό. Δεν θέλουμε να είμαστε μια μπάντα «μουσείο»· θέλουμε κάθε riff που κρατάμε να υπηρετεί τη δική μας προσωπικότητα και την εξέλιξη του δικού μας ήχου.

Όλοι οι τίτλοι του «The Reign» προέρχονται από τους στίχους των αντίστοιχων κομματιών του «Reign in Blood» των SLAYER. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι σημαίνει για εσάς προσωπικά το συγκεκριμένο άλμπουμ, ώστε να του αφιερώσετε έναν τόσο προσεκτικά δομημένο φόρο τιμής;

Η ιδέα ήταν του Κώστα και μόλις μου την πρότεινε, ξετρελάθηκα αμέσως! Ήταν μια απόλυτα ευφυής και πρωτότυπη σύλληψη για να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια μπάντα που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της μουσικής μας ύπαρξης.

Για εμάς, οι Slayer δεν είναι απλώς μια ακόμα επιρροή· είναι η μεγαλύτερη μουσική μας αγάπη και η μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή μας. Θεωρούμε το Reign in Blood το απόλυτο Ευαγγέλιο της ακραίας μουσικής — έναν δίσκο που επαναπροσδιόρισε την επιθετικότητα, την ταχύτητα και την αισθητική σε ολόκληρο το metal στερέωμα. Το να δομήσουμε τους τίτλους των κομματιών του The Reign χρησιμοποιώντας στίχους μέσα από αυτό το αριστούργημα, ήταν ο δικός μας ειλικρινής, προσεκτικά σχεδιασμένος τρόπος να υποκλιθούμε στους τιτάνες του ήχου. Είναι μια δήλωση αφοσίωσης από οπαδούς προς το απόλυτο σημείο αναφοράς του ακραίου metal.

Πόσο καθόρισε αυτή η ιδέα των τίτλων τη διαδικασία γραφής: οι φράσεις που επιλέξατε αποτέλεσαν αφετηρία για τις δικές σας ιστορίες ή χρειάστηκε να προσαρμόσετε ήδη έτοιμα τραγούδια σε αυτό το πλαίσιο; Υπήρξε κάποιος τίτλος που αντιστάθηκε ιδιαίτερα πεισματικά στον καινούργιο του ρόλο;

Η ιδέα των τίτλων δεν καθόρισε τη συνθετική διαδικασία, καθώς όλη η μουσική είχε ήδη γραφτεί πρώτα. Οι τίτλοι επιλέχθηκαν στην πορεία, με σκοπό να εξυπηρετήσουν και να πλαισιώσουν την ουσία και τη δυναμική του κάθε τραγουδιού.

Ωστόσο, εξαρχής ο στόχος μας για το The Reign ήταν να δημιουργήσουμε τον πιο ακραίο, καταιγιστικό και επιθετικό δίσκο της καριέρας μας. Αυτή η ηχητική λύσσα έδεσε απόλυτα με την αισθητική και την ένταση του Reign in Blood. Αυτή η ταύτιση έκανε τη δουλειά του Κώστα πολύ πιο εύκολη: οι φράσεις κούμπωσαν αβίαστα πάνω στην ενέργεια των συνθέσεων, οπότε κανένας τίτλος δεν «αντιστάθηκε» — όλα βγήκαν εντελώς φυσικά, σαν να ήταν προορισμένα να ονομαστούν έτσι!

Το «The Meaning of Pain» συνδέει τις προσωπικές πληγές και την προδομένη εμπιστοσύνη με τη θέληση να συνεχίσει κανείς. Πώς μετατρέπετε τέτοιες εμπειρίες σε στίχους που μπορούν να αγγίξουν άλλους ανθρώπους και πώς αποφασίζετε πόσα προσωπικά στοιχεία θέλετε να αποκαλύψετε μέσα τους;

Στίχοι σαν κι αυτούς δεν γράφονται πίσω από ένα γραφείο, αλλά βγαίνουν κατευθείαν μέσα από τις πιο σκοτεινές φάσεις που μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος. Όταν η ζωή σε χτυπάει αλύπητα, η μουσική είναι ο μοναδικός τρόπος να βγάλεις όλη αυτή τη λύσσα από μέσα σου και να σταθείς ξανά στα πόδια σου.

Δεν μας ενδιαφέρει να κρυφτούμε πίσω από ποιητικές μεταφορές ή να ωραιοποιήσουμε την κατάσταση. Αφήνουμε την οργή μας εντελώς αφιλτράριστη και εκτεθειμένη. Όταν ο στίχος είναι αληθινός και βγαλμένος από το στομάχι, ο ακροατής δεν χρειάζεται εξηγήσεις — το νιώθει αμέσως. Ταυτίζεται γιατί αναγνωρίζει τις δικές του μάχες, παίρνει αυτή την ενέργεια και τη μετατρέπει σε δύναμη για να συνεχίσει να πολεμάει.

Με διάρκεια πάνω από επτά λεπτά, το «Trapped in Purgatory» απλώνεται αισθητά περισσότερο από τα υπόλοιπα κομμάτια. Τι έπρεπε να αφηγηθεί ή να πετύχει μουσικά αυτός ο επίλογος που δεν χωρούσε σε τρία λεπτά και πώς καταλαβαίνετε στην ενορχήστρωση ότι η διάρκεια δημιουργεί πράγματι ένταση;

Το "Trapped in Purgatory" δεν γράφτηκε απλά για να είναι άλλο ένα κομμάτι, αλλά για να λειτουργήσει ως ο απόλυτος, καθηλωτικός επίλογος του δίσκου — μια μεγάλη, επιβλητική έξοδος. Ένα τέτοιο κλείσιμο χρειαζόταν τον απαραίτητο χρόνο και «αέρα» για να αναπνεύσει, κάτι που ήταν αδύνατο να υπηρετηθεί μέσα στα όρια ενός τυπικού τριλέπτου.

Μουσικά, θέλαμε να χτίσουμε μια κλιμακούμενη ένταση που φτάνει στο απόλυτο peak της. Εκεί που ο ακροατής περιμένει την έκρηξη, η σύνθεση «σπάει» και πέφτει σε ένα τελευταίο, ασήκωτα βαρύ riff, το οποίο σβήνει αργά με ένα fade out. Πάνω εκεί εισβάλλει ένας υποβλητικός, σκοτεινός θόρυβος —μια ξεκάθαρη αναφορά και φόρος τιμής στο φινάλε του "I Want You (She's So Heavy)" των Beatles— που αφήνει μια αίσθηση απόλυτου κενού και καταστροφής. Έτσι καταλαβαίνεις ότι η διάρκεια δουλεύει υπέρ σου: όταν η ατμόσφαιρα σε γραπώνει και το φινάλε σε αφήνει αποσβολωμένο, γνωρίζοντας ότι μόλις βίωσες το οριστικό τέλος του άλμπουμ.

Κώστα, η βραχνή, τραχιά φωνή σου αποτελεί για μένα μέρος του χαρακτήρα της μπάντας, αν και μπορεί να διχάζει τα γούστα. Πώς ανέπτυξες αυτόν τον τρόπο έκφρασης και πόση συνειδητή δουλειά υπάρχει πίσω από την ερμηνεία όταν οι στίχοι γίνονται ιδιαίτερα προσωπικοί ή πνιγηροί;

Αυτή η συγκεκριμένη χροιά και η τραχύτητα στη φωνή του Κώστα δεν ήταν κάτι προσχεδιασμένο από πριν, αλλά προέκυψε φυσικά μέσα στο στούντιο κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Μόλις ακούσαμε τα νέα κομμάτια ολοκληρωμένα, συνειδητοποιήσαμε αμέσως ότι αυτό το πιο βραχνό, ωμό και επιθετικό ύφος ταιριάζει απόλυτα με τον σκοτεινό και ισοπεδωτικό χαρακτήρα του δίσκου.

Δεν υπάρχει καμία επιτηδευμένη τεχνική πίσω από την ερμηνεία του. Όταν οι στίχοι γίνονται προσωπικοί και πνιγηροί, η φωνή λειτουργεί ως ο φυσικός αγωγός αυτής της πίεσης. Ο Κώστας μπαίνει στο δωμάτιο και βγάζει αυτό που νιώθει εκείνη τη στιγμή, χωρίς φίλτρα. Αυτή η τραχύτητα είναι η ίδια η ενέργεια των τραγουδιών που μεταφράζεται σε φωνητική λύσσα — κι αυτό είναι που κάνει την ερμηνεία του να ακούγεται τόσο αληθινή και επικίνδυνη.

Στην κριτική μου θα ήθελα λίγη περισσότερη βρωμιά στον ήχο. Ποιο ηχητικό όραμα ακολουθήσατε με τον Alex Ketenjian στα Unreal Studios και πού βρίσκεται για εσάς το όριο ανάμεσα στην ευχάριστη καθαρότητα και σε μια παραγωγή όπου ακόμη και η αποσύνθεση έχει κλείσει ραντεβού για καθαρισμό;

Δεν ακολουθήσαμε καμία πεπατημένη και δεν δώσαμε κανένα reference στον Άλεξ και στα παιδιά που ανέλαβαν την παραγωγή. Ο ήχος κάθε οργάνου βγήκε εντελώς φυσικά, γιατί θέλαμε να φτιάξουμε κάτι απόλυτα δικό μας.

Δεν θεωρούμε σε καμία περίπτωση την παραγωγή «καθαρή» — είναι μια παραγωγή οργανική, σίγουρα πιο σύγχρονη από '90s παραγωγές του είδους, αλλά σε καμία περίπτωση πλαστική. Δεν θέλαμε ο δίσκος να μυρίζει «σώβρακο πεθαμένου» απλά και μόνο για να πουλήσουμε αντεργκράουντ γραφικότητα. Αυτά τα τραγούδια είχαν ανάγκη από μια δυναμική, συμπαγή παραγωγή που θα τα αναδείκνυε και θα έβγαζε όλη την ισχύ τους στην επιφάνεια. Το όριο για εμάς είναι απλό: ο ήχος πρέπει να έχει όγκο και να σε χτυπάει στο στήθος, χωρίς να θυσιάζεται η λύσσα της μπάντας στον βωμό μιας αποστειρωμένης καθαριότητας.

Με το «The Reign» κυκλοφορείτε για πρώτη φορά άλμπουμ μέσω της Fireflash Records. Τι σας έπεισε να προχωρήσετε σε αυτή τη συνεργασία και ποια συγκεκριμένη στήριξη χρειάζεται περισσότερο σήμερα μια μπάντα του μεγέθους σας, ώστε οι μουσικές φιλοδοξίες να μη σκοντάφτουν σε υπολογιστικά φύλλα και αποδείξεις βενζίνης;

Ένας πολύ καλός μας φίλος μας πρότεινε τη Fireflash Records και μας διαβεβαίωσε ότι ο άνθρωπος πίσω από το label είναι απόλυτα σοβαρός, επαγγελματίας και υποστηρικτικός. Παράλληλα, το ρόστερ της εταιρείας περιλαμβάνει πολύ μεγάλα ονόματα της σκηνής, οπότε μόλις μιλήσαμε μαζί του και βρήκαμε αμέσως κοινό έδαφος, ήταν μεγάλη μας τιμή να κυκλοφορήσει το The Reign από εκεί.

Όσον αφορά τη στήριξη, σήμερα μια μπάντα του επιπέδου μας χρειάζεται πάνω απ' όλα συνέπεια, σωστή προώθηση και έναν συνεργάτη που καταλαβαίνει τις πραγματικές ανάγκες της σκηνής. Όταν το label αναλαμβάνει να βαλει «πλάτη» στα διαδικαστικά, στο promotion και στην διανομη του δίσκου, σου λύνει τα χέρια. Αυτό επιτρέπει σε εμάς να παραμένουμε αφοσιωμένοι 100% στη συνθετική διαδικασία, στις πρόβες και στα live, χωρίς να χρειάζεται να μετατρεπόμαστε σε λογιστές ή να μετράμε αποδείξεις βενζίνης για να κάνουμε αυτό που λατρεύουμε.

Ο Andreas Marschall φιλοτέχνησε ξανά το εξώφυλλο. Ποια ιστορία θέλατε να αφηγείται η εικόνα, πόσο συγκεκριμένες οδηγίες τού δώσατε και υπήρξε κάποια δική του ιδέα που σας έκανε ξαφνικά να δείτε τη μουσική σας με άλλο μάτι;

Με τον Andreas Marschall υπάρχει πλέον μια δοκιμασμένη χημεία και ένας αμοιβαίος σεβασμός. Η διαδικασία είναι πάντα η ίδια: εμείς του δίνουμε την αρχική ιδέα, το concept και την ατμόσφαιρα που θέλουμε να βγάζει ο δίσκος, κι αυτός αναλαμβάνει να μεταφέρει τις σκέψεις μας στην εικόνα με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Δεν χρειάζεται να τον πιέσουμε ή να του δώσουμε μικροσκοπικές οδηγίες, γιατί καταλαβαίνει αμέσως το όραμά μας. Παίρνει τις ιδέες μας, τις περνάει μέσα από το δικό του σκοτεινό πρίσμα και τις αποτυπώνει με τέτοια ένταση που το αποτέλεσμα σε αφήνει πάντα άφωνο. Όταν είδαμε το τελικό εξώφυλλο, νιώσαμε ότι οπτικοποίησε απόλυτα τη λύσσα και την αισθητική του The Reign — ήταν η απόλυτη εικόνα για τη μουσική που κρύβεται μέσα στον δίσκο.

Πώς σχεδιάζετε να μεταφέρετε το «The Reign» στη σκηνή και ποια συγκεκριμένα σχέδια για τη Γερμανία ή την υπόλοιπη Ευρώπη μπορείτε ήδη να ανακοινώσετε; Ποιο καινούργιο τραγούδι εκτιμάτε ότι θα έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συνέπειες για τους αυχενικούς μυς του κοινού;

Στη σκηνή το The Reign πρόκειται να αποδοθεί με την ίδια ωμή, ασταμάτητη λύσσα που γράφτηκε. Ήδη είμαστε σε συζητήσεις για να παίξουμε στο Βερολίνο, αλλά και σε αρκετές ακόμα πόλεις της Γερμανίας και γενικότερα της Ευρώπης. Στόχος μας είναι να βγούμε στον δρόμο και να πάμε το άλμπουμ παντού ζωντανά.

Όσον αφορά τους αυχενικούς μυς του κοινού, ετοιμαστείτε για σοβαρή ταλαιπωρία! Τραγούδια όπως τα "Destined to Die", "The Meaning of Pain" και "At Any Cost" είναι φτιαγμένα με ρυθμούς και ριφ που δεν αφήνουν περιθώρια για αναπνοή — είναι σίγουρο ότι στο pit θα πέσει πολύ ξύλο!

Για το τέλος, τα περίφημα τελευταία λόγια ανήκουν σε εσάς: τι θα θέλατε ακόμη να πείτε στους αναγνώστες μας, ποια ερώτηση θα θέλατε να σας είχα κάνει και τι πρέπει να ξέρει κανείς για τους ABYSSUS που δεν αναγράφεται ούτε στο δελτίο Τύπου ούτε σε ένα προσεγμένα τυπωμένο backpatch;

Αυτό που πρέπει να ξέρει ο καθένας για τους ABYSSUS, και που δεν θα το διαβάσει σε κανένα δελτίο Τύπου, είναι ότι αυτή η μπάντα είναι η ίδια η ζωή μας. Δεν κάνουμε εκπτώσεις, δεν ακολουθούμε τάσεις και δεν παίζουμε αυτή τη μουσική για να φανούμε αρεστοί σε κανέναν. Ό,τι ακούτε στον δίσκο και ό,τι βλέπετε στη σκηνή είναι 100% αληθινό, βγαλμένο μέσα από το στομάχι και με αληθινό κόστος.

Όσο για την ερώτηση που δεν μας έκανες, θα ήταν το "μέχρι πού είστε διατεθειμένοι να το πάτε;" — και η απάντηση είναι απλή: μέχρι τέλους, χωρίς συμβιβασμούς.

Στους αναγνώστες θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη στήριξη. Στηρίξτε την underground σκηνή, αγοράστε τα άλμπουμ, ελάτε στα live και κάντε το pit να λιώσει. Το The Reign είναι έξω — δυναμώστε την ένταση στο τέρμα και αφήστε το να σας ισοπεδώσει. We hail you by the metal of death!

Ευχαριστώ τους ABYSSUS για τον χρόνο τους και εύχομαι καλή επιτυχία στο «The Reign»! Μέχρι να βρεθούμε μπροστά στη σκηνή, αναλαμβάνει το ηχοσύστημα του σπιτιού. Η γειτονιά μπορεί κάλλιστα να θεωρήσει αυτές τις εκπαιδευτικές συνεδρίες μια εισαγωγή στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Προσωπικά, σκέφτομαι μια εκδήλωση με εξαιρετικά λίγες θέσεις για καθήμενους.